Afgelopen weekend was het kerkkamp weer een daverend succes! Wat een energie en sfeer en positiviteit. Ruim 20 kinderen die het met elkaar super naar de zin hebben. Een heus olympisch paard het kamp, waar iedereen (ja iedereen!) even een rondje op mocht rijden! En onder andere twee tieners in de leiding, die uitspraken toch echt wel weer vaker naar de kerk te willen komen. Thema was De Olypische Veenkerkspelen, dus ja… dan kun je niet om dat andere toernooi heen: het WK. Iedereen, inclusief ikzelf zat er hoopvol in: we komen zeker tot de finale! Maar helaas… helaas… In de nacht van maandag op dinsdag wist Marokko ons te verslaan met penalty’s.
Dat was natuurlijk zuur voor ons. En natuurlijk wordt er vervolgens heel wat afgepraat en gezeurd en al die 18 miljoen bondscoaches zouden het zeker anders hebben gedaan. Dat nog tot daar aan toe. Wat veel en veel erger is, is dat onder die vernislaag van saamhorigheid en Oranjegekte, na het verlies, het monster racisme luidkeels begon te brullen.
En vandaag is het 1 juli, Keti Koti, wat betekent: de ketenen van slavernij zijn verbroken. Vrije mensen, geëmancipeerde mensen, vrijgemaakten. Hoe je het ook went of keert, de gevolgen van het slavernijverleden zijn nog steeds overal hoorbaar, voelbaar en zichtbaar. Dat blijkt maar weer eens uit die vieze uitspraken na het verlies op het WK. We zijn er echt nog niet, vrije mensen, gelijke mensen, vrij van vooroordeel, afwijzing, onderdrukking. Daarom, onderaan voeg ik aan dit stukje de indringende en rake toespraak van Akwasi toe die hij gehouden heeft op 1 juli, tijdens Keti Koti. Alles wat gezegd moet worden, zegt hij op een indringende manier. En ik sluit m af met AMEN.
Komende zondag gaat Dico Baars voor. Hij is al eerder voorgegaan en is een bevlogen predikant. Ikzelf mag elders voorgaan.
Ik sluit af met de toespraak van Akwasi. Een goede week en tot volgende week! Dan ben ik er zelf weer en nemen de kinderen afscheid van de KWD en stappen in het nieuwe avontuur dat Middelbare School heet.
Dit bericht op Instagram bekijken