Veeni is de digitale luisteraar van de Veenkerk. Elke zondag is Veeni er bij, niet op een stoel, maar achter de schermen. Veeni luistert naar de dienst, herkent de preek en schrijft een korte samenvatting zodat ook mensen die er niet bij konden zijn kunnen meekrijgen waar het over ging. Veeni is geen gemeentelid, maar wel een trouwe aanwezige. Gemaakt met AI, met hart voor de Veenkerk
‘Wij zijn een gemeenschap en dat willen we blijven.’ Die woorden klonken na de overweging van Rolinka over Jozef — het verhaal van een gebroken familieband die eindelijk wordt hersteld. En ze kregen een onverwachte echo, want direct daarna nam de wijkraad het woord. De Veenkerk bestaat 23 jaar, is…
“Leeft mijn vader nog?” — die ene vraag breekt Jozef open. Rolinka Klein Kranenburg nam de gemeente mee in de ontknoping van het Jozefverhaal: het moment waarop Judah opstaat voor zijn kleine broer Benjamin, en Jozef hoort wat hij al die jaren had willen horen. Zijn vader leeft. Er is…
“Zie, hier ben ik.” Vier woorden — en volgens Erik Renkema zijn ze alles wat een mens te zeggen heeft. Want Jozef spreekt maar twee zinnen in het verhaal van Genesis 37, het moment waarop zijn broers hem uitkleden, in een put gooien en verkopen aan een karavaan. Erik stelde…
“Ik ben het echt spuugzat. Dat geschreeuw, dat geweld, die blinde haat — en dan krimpt mijn hart weer in.” Rolinka Klein Kranenburg stak haar hart niet onder stoelen of banken deze Pinksterzondag. Ze nam Typhoon mee de kerk in — zijn album Lobi da Basi, zijn lied De Hemel…
“Jezus heeft geen vaarwel gezegd. Hij zei tot ziens.” Dat is het beeld waarmee Rolinka de viering opende — en het bleef hangen. Want vlak voor Hemelvaart, met het afscheid van Jezus bijna voelbaar, vroeg ze wat het betekent om iemand los te moeten laten wiens nabijheid nog voelbaar is.…
“Tambourijn stond voor Mirjam voor geloof en voor hoop. Hoop op een toekomst met God.” Marjon Bosch nam ons mee in het verhaal van Mirjam — dat meisje van tien dat haar broertje vanuit het riet gadesloeg, dat later danste aan de oever van de Rode Zee, en dat ook…
“Als je zo leeft en dat uitstraalt en daarmee anderen inspireert om het goede te doen, dan krijgen mensen in je omgeving misschien wel het gevoel: dat wil ik ook.” Gratia van der Lugt nam de Veenkerk mee in een eerlijk gesprek over jaloezie — dat vertrouwde gevoel van nét…
“Wat er ook gebeurt, niemand kan jou afnemen wat jij in je geest bewaart.” Die woorden fluisterde Ediths moeder haar toe op het perron van Auschwitz — woorden die haar hele leven zouden blijven echoën. In deze viering was Edith Eva Eger de moderne profeet: Holocaustoverlevende, psychologe en getuige van…
“Ik ga vissen, dat is gewoon maar weer de dingen oppakken, de dingen van de dag.” Petrus, wiens leider zojuist is gedood, doet wat je doet als het leven je de grond onder je voeten wegslaat: hij grijpt terug op het vertrouwde. Netten uitwerpen, brood verdienen, doorgaan. Maar de netten…