
Afgelopen zaterdag heeft mijn tuinman mijn tuin netjes gemaakt. En dat was nodig. Je kon mijn voordeur niet meer vinden. De voortuin was een grote onkruid-ontploffing en de heggen bezweken zowat onder hun eigen uitgegroeide haardos. En oh wat ziet het er weer prachtig uit…. Voor eén dag. Want met wind en regen verandert mijn grasmat ook net zo snel weer in een bladerdek. Compleet met de overrijpe peren die als smurriebommen onder de boom verspreid liggen. Het is nooit klaar zo’n tuin.
Datzelfde gevoel heb ik ook wel eens als het om kerkenwerk gaat: het is nooit klaar. En ergens is dat ook juist de hele definitie van kerk-zijn: je bent nooit klaar. Je kunt beter zeggen: je bent… Aanwezig in de wijk, de samenleving, als bron van mensen, voor mensen, als inspiratie en schuilplaats, als broedplaats van ideeën om zout en licht in de wereld te zijn en vervolgens aan die ideeën handen en voeten te geven. Dat is natuurlijk nooit klaar. Toch, hoe gek ook: we gaan wel weer beginnen… Het seizoen start weer op.
Afgelopen zondag konden we luisteren naar nog een moderne profeet Henri Nouwen. Een prachtig mens, een getroubleerd mens, een mens die mensen nodig had om zijn eigen leegte te vullen totdat God doorbreekt in een schilderij van (hoe kan het ook anders) Rembrandt. Regina heeft het prachtig verteld met mooie liederen, de moeite van terugkijken waard. Komende zondag komt Catharinus van der Berg vertellen. Ook iemand die absoluut de moeite waard is om je bed uit voor uit te komen. Mooie voorgangers, die op hun hele eigen wijze kleur en smaak geven aan de Veenkerk.
De wijkraad heeft weer vergaderd, iedereen staat klaar om te beginnen. Zondag 13 september doen we dat met de startzondag. Wees erbij! Onze Vader die in de hemel zijt, Uw naam worde geheiligd… daar gaan we het dán over hebben. Zie je zondag!

