
Deze komende zondag is het begin van de Vredesweek. Een hele week lang wordt stilgestaan bij Vrede. 21 September is het namelijk de Internationale Dag van de Vrede, ooit uitgeroepen door de Verenigde Naties. Vrede….
Bij het horen van de troonrede (niet de hele troonrede, stukjes…) en vervolgens de reacties dacht ik vooral: Nou… Die dag van de Vrede is geen overbodige luxe. De koning riep op tot samenwerking, hij zei iets over dat dat de democratie moest dienen en nog zo wat van die aansporende uitspraken. Ik kan me dan zo voorstellen dat ook Willem-Alexander knarsetandend thuis zit terwijl hij de rommel in het kabinet ziet. En … hij kan er niets anders aan doen dan in zijn troonrede oproepen tot… Zo is onze democratie ingericht en de macht van de koning is beperkt. En dat is goed. Tegelijk… ik kan me zijn frustratie wel indenken.
Wanneer wij bidden “Uw koninkrijk kome”… dan hebben we het over een koninkrijk van een heel andere Orde. Gods koninkrijk. Daarover wordt in de profeten verteld, er zou vrede zijn en redding en bevrijding. En Gods koningschap is alles behalve beperkt. En wanneer Jezus dan aangeeft dat we daarom bidden kunnen, dat koninkrijk, dan krijgen zijn hoorders díe beelden: groots en meeslepend, dat Koninkrijk van God. Tegelijk, en dat gaan we zondag ontdekken, doet Jezus een beroep op de leerlingen en zo ook op ons zogezegd, wanneer hij zegt dat we moeten bidden “Uw Koninkrijk Kome”. Het is meer, veel meer, dan hopend afwachten totdat dat eens waar wordt… het is anders ook, groots en meeslepend? Ja misschien wel… en ook anders! Hoe dat zit en wat dat te maken heeft bijvoorbeeld met Vrede (alles eigenlijk), horen we zondag. We maken het ook meteen concreet door met elkaar brood en wijn te delen.
Zie je zondag!
Hartelijks Rolinka

