Wat vliegt en vervliegt de tijd. Zo zijn we alweer diep in november aanbelandt. Tegelijk, ook dat gevoel kennen we wel, dat de tijd opeens stil staat. Omdat alles stil is geworden, alle grond onder je voeten is weggeslagen. Die ene, hij/zij is niet meer. Een vader of moeder, een kind, een broer en zus, een vriend of vriendin… Soms na een lang ziekbed, waar de dood als bevrijding kan lijken, maar het gemis er absoluut niet minder om is. Soms plotseling, zomaar uit het leven weggerukt. De leegte die de dood achterlaat is hartverscheurend. Om je daar een weg in te banen, dat land dat verdriet en rouw heet, is pittig. De liefde die je voelt, is haar adres kwijt. Waar kun je dan heen?
Het is goed om dat ruimte te geven, dat gemis en dat verdriet. We noemen de namen van hen die zo intens met ons verbonden zijn, over de grenzen van de dood heen. Mensen die ons gevormd hebben, die hun verhaal in dat van ons hebben geschreven. Soms pijnlijk, soms prachtig en liefdevol. We noemen hun namen en brengen hen zo weer even dichtbij.
In de Veenkerk hebben we daar een mooi ritueel voor. Eerst worden de namen genoemd van die gemeenteleden die afgelopen jaar zijn gestorven. Hun familie steekt hun kaars aan. Daarna noemen we de namen van hen die we al langer met ons meedragen. In liefde. Hun naam schrijven we op de vlinder en plaatsen deze in het doopvont.
Je bent van harte uitgenodigd deze bijzondere viering bij te wonen. En je mag de naam van jouw geliefde, jouw gemis aan mij doorgeven. Die naam klinkt dan in de viering.
Dat kun je doen tot 19 november, daarna is het lastig om ze in de presentatie te verwerken. Dus denk er echt om dat je dat op tijd doet.
Dat kun je doen via mail: predikant@veenkerk.nl of via app: 06-55874738