Onbedoelde schoonheid

We spreken vaak van onbedoelde schade, iets wat in een proces per ongeluk ook kapot gaat of schade ondervindt, gewoon omdat het op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Je zou de uitdrukking: het kind met het badwater weggooien daar ook onder kunnen scharen. Het heeft in mijn ogen te maken met een bepaalde onzorgvuldigheid, een onoplettendheid misschien ook wel. Dat je deze uitdrukking ook kan omvormen naar ‘onbedoelde schoonheid’ vind ik heel bijzonder. Dat in het midden van veel verdriet en ellende er ook zomaar iets heel puurs en moois voorbij kan komen, maar je moet er wel oog voor hebben. Dat is niet gemakkelijk als je overmand bent door angst en verdriet.

Toch wil ik wel een pleidooi voeren voor deze manier van kijken. Er zit namelijk ook iets heel moois aan de dood. En nee, dan bedoel ik niet het lijden vooraf, de abruptheid ervan, het definitieve, het geweld en de oneerlijkheid. Dat is er ook. En… en er is schoonheid. Ik ervaar die schoonheid in de nabijheid en zorgvuldigheid rondom een afscheid (meestal), ik ontdek de intense verbondenheid met alles en allen, zo nu en dan. Dat leven en dood zo dichtbij elkaar liggen en dat wij en onze tijd kostbaar en kwetsbaar zijn. En dat heeft zoiets puurs, zoiets krachtigs ook. Liefde laat zich op dat soort momenten in haar puurste en zuiverste vorm zien, in vriendschap, in nabijheid, in troost en in aandacht. En dat hoeft niet alleen familie te zijn, ik weet hoe complex dat soms kan zijn. Dat kan ook gevonden worden in die onverwachte kaart, een berichtje, een moment van aandacht van een vriend of vriendin.

Ik ervaar onze viering van ode aan de doden ook als ‘onbedoelde schoonheid’. Het is intens verdrietig dat we lieve dierbaren zijn verloren aan de dood. Het gemis is voelbaar, elke dag. En elke dag word je geconfronteerd met een lege plek. Liefde zonder adres. Die liefde is er nog steeds. Ze kleurt je herinneringen, laat je glimlachen en huilen, zet je even stil bij je gemis, en helpt je zoeken naar houvast. En dan is er de viering. Waar we de namen noemen van hen die we missen. Er wordt een kaars aangestoken, een vlinder geschreven, in de ruimte wordt al het verdriet tastbaar en voelbaar. En de Liefde. De liefde die ons over grenzen van tijd en ruimte blijft verbinden met hen. Er is een verbondenheid die zo schoon is, zo echt. Dat is de onbedoelde schoonheid. Dat er iets oplicht dwars door tranen heen, wat je troost, draagt en verder helpt. De kracht van een ritueel, van delen en vooral: van het blijven noemen van zijn naam, haar naam. Een leven wat we voor altijd meedragen en koesteren. Je mag nog steeds namen opgeven bij mij predikant@veenkerk.nl of via de app.

Ik hoop je te ontmoeten as zondag.

Reacties zijn gesloten.