Een verloren zondag, zo lijkt t komende zondag. Net even niets. Hemelvaart is geweest (er zijn vast veel mensen een weekendje weg) en volgende week is het pas Pinksteren. Wat te doen? Wat te zeggen? Of deze zondag leeg laten?
Allerminst, want juist in de verweesdheid van deze zondag worden we op onszelf teruggeworpen. Samen doen. Zelf doen. Of niets doen? Of…?
In ieder geval komen we samen met alle wijken uit Amersfoort-Noord, het Brandpunt en de Inham vieren dit jaar met de Veenkerk mee. We horen een afscheidsrede van Paulus. Ook hij bevindt zich ergens tussenin… tussen Rome en Jeruzalem, tussen vrijheid en gevangenschap, tussen vrienden en vijanden. Hij is bezig aan zijn derde, en zo blijkt later, laatste grote reis. De gemeenten die hij op gang heeft geholpen bezoekt hij nog een keer, schrijft brieven en geeft adviezen. Op het moment dat wij hem aan het woord horen deze zondag is hij onderweg naar Jeruzalem, hij heeft haast, hij wil er op tijd zijn voor het Pinksterfeest. Maar soepel verloopt t allemaal niet. De kans is groot dat hij wordt opgepakt. Dus hij spreekt zijn vrienden nog een keer toe, het lijkt een definitief afscheid, maar misschien ook niet.
Het lijkt wel een beetje op het afscheid van Jezus bovenop de berg: ”Jullie weten wat je te doen staat, ik zal jullie niet aan je lot overlaten, maar heb geduld… in de ondertussentijd… bid… en hou vertrouwen.”
Kunnen we dat? Vertrouwen houden dat er hulp onderweg is? Vertrouwen op dat wat we al weten, geleerd hebben, vertrouwen houden dat we min of meer op de juiste weg zijn? De Ondertussentijd, zo zouden we deze Wezenzondag ook kunnen noemen.
Ik herken wel wat van dat gevoel, dat je het even moet doen met wat er is, in het moment, en de moed in jezelf opdiept om vertrouwen te houden dat het ook weer goed komt, dat je het best aankunt… biddend, hopend, delend…in verbondenheid met mensen om je heen, je niet verstoppen, maar juist steeds weer een stapje maken, soms een kleintje, soms een grotere. De ondertussentijd. Die tijd is er om te rouwen, te helen, om te hergroeperen misschien wel, te wennen aan een ander perspectief. En waar halen we het dan vandaan?
Ik heb heel veel steun gehad aan velen van jullie, maar ook van vrienden en familie, mensen die er waren (en zijn) in mijn ondertussentijd. En nu ben ik zomaar verhuisd, typ ik deze zinnen met een ander uitzicht, maar aan hetzelfde bureau. Mijn bubbel wordt weer groter, ik kan weer meer om me heen kijken en vooral: vooruit.
We gaan met elkaar de Ondertussentijd, de Wezenzondag verkennen, kijken hoe het is om het even zelf te doen…om dat vertrouwen te vinden dat je meer kunt en in je hebt, dan je misschien wel denkt, en dat hulp onderweg is… je hoeft t echt niet alleen te doen… even geduld nog… even geduld.
Zie je zondag!
Rolinka