De startzondag was een mooie start van het seizoen. Prachtig om te zien hoe jong en oud zich stortten op de spelletjes en het heerlijke eten. Desmond Tutu’s verhaal had de harten gevuld.
Wat een klap dus toen ik vervolgens las wat de aankondiging van een AZC allemaal losmaakt in Vathorst. Ik had er buikpijn van, werd er echt verdrietig van en de moed zonk me naar de schoenen. Hoe is het mogelijk dat alleen al een aankondiging van de mogelijkheid en de uitnodiging tot gesprek zulke beestachtige reacties kan oproepen.
Collega Pim Brouwer startte een app-groep: Hart vs Hard… later omgedoopt in Vathorst Verbindt. In deze app-groep wordt uiteraard ook de zorg gedeeld over wat de komst van een AZC teweeg kan brengen, tegelijk wordt er gezocht naar manieren om hier met elkaar over in gesprek te gaan en te onderzoeken op welke wijze vluchtelingen en Vathorsters samen veilig kunnen wonen. Het gevaar bestaat dat er direct een polarisatie komt tussen voor- en tegenstanders van een AZC. Dat wil deze groep ook ten zeerste voorkomen. Het is met name een reactie op de buitenproportionele haat en de afwijzing van elke vorm van nuance, gesprek en dialoog. Is dit waar we nu beland zijn in Nederland? Dat kán toch niet waar zijn?!
Ik moet maar steeds denken aan de woorden van Desmond Tutu:
In our country, we speak of something called ubuuntu. When I want to praise you, the highest praise I can give you is to say, you have ubuuntu — this person has what it takes to be a human being. This is a person who recognizes that he exists only because others exist: a person is a person through other persons. When we say you have ubuuntu, we mean that you are gentle, you are compassionate, you are hospitable, you want to share, and you care about the welfare of others. This is because my humanity is caught up in your humanity. So when I dehumanize others, whether I like it or not, inexorably, I dehumanize myself. For we can only by human, we can only be free, together. To forgive is actually the best form of self-interest.
Het gaat allereerst over mensen. Ik wil dan ook oproepen aan u, aan jullie om in dit alles je hoofd koel te houden, en vooral je harten warm. Zal niet meevallen. Maar ik geloof echt dat dat de enige manier is om hier mee om te kunnen gaan. De bijbel reikt ons woorden en richting aan hoe wij met onze naaste om mogen gaan. Die naaste is niet alleen de vluchteling, dat is ook de angstige en boze buurman of -vrouw, die dingen roept die pijn doen. De stem van angst kan soms veel en veel luider klinken, dus ik zou graag willen dat geluiden van liefde en medemenselijkheid ook hoorbaar zijn en blijven in dit alles.
Komende zondag mag ik voorgaan in Hoevelaken. Hier gaat Martin van der Klis voor.
Ik wens jullie een goede zondag!
Rolinka