Terwijl de knoppen aan al mijn fruitbomen (;-)) hun best doen om open te barsten, zit ik achter mijn laptop. Over twee weken is het Pasen. Alweer. Zoals elk jaar. En elk jaar ervaar ik deze tijd intens. En elk jaar is ook weer anders intens. Waar het vorig jaar nog een heel persoonlijk tintje had, is dat dit jaar vooral het wereldtoneel wat me zwaar drukt. Ik ben de afleveringen van The Chosen aan het kijken (serie over het leven van Jezus, heel knap gemaakt), die nu in seizoen 5 toewerken naar het gruwelijke drama van Goede Vrijdag. Ik zie een getergde Jezus, gespeeld door Jonathan Roumie. Ik zie verbijsterde leerlingen. Ik zie een woedende menigte. En ondanks dat ik het verhaal ken, komt het weer binnen. “When will they ever learn”, klinkt er in mijn achterhoofd. Het maakt me droef.
Toch, juist in deze tijd naar Pasen, merk ik dat mijn droefheid en onmacht worden gedragen door het grotere verhaal. Ik trek me er aan op, ik trek er mee op. Het helpt me om in de spanning te blijven staan, tussen de hoop en wanhoop. Het helpt me om het lijden te blijven zien en benoemen en erkennen, en tegelijk het leven te omarmen met alle volheid die er ook is. Het voelt wrang dat het zo naast elkaar kan bestaan, en toch is het zo.
Ondertussen gaan wij de laatste weken en dan die allerlaatste week in naar Pasen. En we nemen onze eigen verhalen, zorgen, wanhoop en hoop mee. Ik hoop u te treffen onderweg. Dan kunnen we het delen, onze hoop en wanhoop. Onze gebrokenheid en verlangen naar heelheid. Onze dankbare gedachten en frustratie. Het bestaat allemaal tegelijk.
Wellicht dat ik al een aantal van u en jullie tref bij het Moving Diner van dit weekend. Leuk!
En anders wel via de intocht, de maaltijd, Getsemane en het open graf… het is er allemaal… naast elkaar.
Lieve groet Rolinka