Dit stukje wordt getypt in de trein van Groningen naar Amersfoort. Ik mocht op bezoek in een van de studentenhuizen van Ruimzicht. Wanneer ik uit het raam kijk, zie ik uitgestrekte velden in een waas van mist. Een beetje zoals op de foto.
Huizen en dorpjes trekken aan me voorbij. “Hier wonen ook mensen”, hoor ik mezelf denken. Misschien een wat overbodige constatering, zult u denken. Natuurlijk wonen daar mensen. Ik merk aan mezelf dat ik op zulke momenten meestal een vreemd soort verbondenheid voel. Overal waar mensen zijn, worden verhalen gedeeld, levens geleefd, gehuild en gelachen en alles wat erbij hoort. Terwijl de wereld voort woedt, Olympische Spelen, politiek in eigen land en wereldwijd, oorlog, weet ik veel wat… er gebeurt van alles en ondertussen gaat er een meisje naar school in Koekange, doet een vader de boodschappen in Havelte, wordt er afscheid van een dierbare genomen in Meppel, en ik zoef daar allemaal langs in mijn trein. Het heeft iets heel geruststellends, die constatering. Ik weet niet goed waarom ik dit deel, maar afijn… mijn mijmering in de trein. Komt vast door de mist, daar wordt een mens wat contemplatief van denk ik.
Ondertussen gebeurt er ook van alles in en rond onze eigen bubbel, de Veenkerk. Komende zondag bijvoorbeeld, dan gaat Alain voor. Ik mag voorgaan in Nijkerk. En die zondag daarop begint de veertigdagentijd alweer. Gaan we richting Pasen. Er komt een moving diner aan, een stamppotjes-feest, in juni komt Bastiaan Ragas weer vertellen in de Veenkerk, kerkkamp staat in de steigers…Mooi. Goed. Waardevol. Gemeente zijn en leven delen en zoeken naar betekenis. Dat gebeurt dus overal, en zo zijn we verbonden met velen. Ik vind dat bijzonder. En ontroerend. Tot zover even mijn gedachten.
Mooie zondag!
Hartelijks Rolinka