De derde zondag van de veertigdagentijd alweer. Soort van op de helft onderweg naar Pasen.
Deze zondag voegen we ons bij het volk Israel, net bevrijd uit Egypte en trekkend door de woestijn. Op allerlei gebied is dit onbekend terrein voor hen. De weg door de woestijn, waar is die weg? Hoe vind je die weg? Waar gaan we eigenlijk naartoe? Maar ook, het ‘bevrijd zijn” is hen onbekend. Wat betekent dat eigenlijk, vrij zijn? En hoe past die God dan in dit hele plaatje? Allemaal vragen die Mozes om de oren krijgt van een mopperend volk.
Ik herken het wel. Dat je je in een situatie bevindt, die je niet kent, geen idee waar het heen gaat, en terug kan je ook niet meer. Dan kan het gevoel je overvallen dat je gewoon weer terug wilt. Was ik nog maar… terwijl je donders goed weet dat die voorgaande situatie ook geen ‘walk in the park’ was. Ik denk aan mijn tijd vorig jaar, toen ik wist dat mijn huis verkocht ging worden, mijn leven compleet aan het veranderen was en ik geen idee had waar het allemaal naartoe zou gaan.
Iets soortgelijks ervaar ik nu ook in het groot. De wereld staat in brand, letterlijk. Geen idee waar dit alles ons brengt. We bevinden ons op onbekend terrein. En iedereen maar duiden om er nog wat chocola van te maken, terwijl we allemaal ook wel weten, dat wat je ook duidt, bedenkt, diagnositiceert of wat dan ook: we weten het niet. En waar koers je dan op? De vraag: Is God nou in ons midden of niet? klinkt luider dan ooit.
Dus we voegen ons maar even bij dat volk in die woestijn aanstaande zondag. We vragen en klagen mee, we luisteren naar de woorden van Mozes, kijken naar de wonderen die er ook zijn… en wie weet… durven we verder te gaan, in onbekend terrein, dat dan weer wel.
Tot zondag!