Afgelopen week zaten we als wijkraad bij elkaar om na te denken over onze gemeenschap. Klopt het nog hoe we van onszelf beschrijven? Wat gaat er allemaal goed? Waar willen we aandacht aan geven? Er is de afgelopen twee jaar veel gedaan en gebeurd, vooral op het vlak van de financiën. En die financiën blijven uiteraard een aandachtspunt. Tegelijk zijn wij natuurlijk meer dan financiën, we zijn een gemeente in beweging, onderweg met elkaar werkend aan en in Gods wereld. Dat doen we op allerlei verschillende manieren. Door te vieren, bij elkaar te komen, in gesprek te gaan over geloven en de bijbel, elkaar te ontmoeten rondom een eettafel, een wandeling, een inspiratie-moment. Er is genoeg te bedenken. We merkten wel op dat de opkomst in de vieringen enorm wisselt. Hoe komt dat? Een van de redenen die we konden bedenken is dat we als kerk op de zondagochtend een optie zijn, een van de vele opties die een zondagochtend biedt. De sport, een rustig ontbijt met kinderen, een dagje uit, uitslapen. Dat men er dan alsnog voor kiest om zondags naar de kerk te komen, is eigenlijk heel bijzonder. Maar zou t kunnen dat als je een tijdje niet komt, het ook wel gemakkelijk is om ‘even de livestream te kijken’. Of dat dat vrije moment snel opgevuld is? Allemaal heel begrijpelijk. Daar wil ik ook iets naast leggen, denk er maar even na: Het doet ertoe dat jij er bent op zondag. We zijn samen kerk. Het is opbeurend en bemoedigend om met een grote groep zondags in de zaal te zitten. Bewust tijd maken, ruimte te maken voor een ontmoeting met God, stilte en gebed, een verhaal dat inspireert en troost… het is er gewoon voor je, het ligt als het ware die zondagmorgen voor het oprapen. Net als die ander die naast je zit en ook zoekt naar een moment van rust en inspiratie, voeding voor de ziel. En in dit geval zou je echt kunnen zeggen: hoe meer zielen, hoe meer vreugd’. Zeker nu, in een tijd waarin er zoveel op het spel staat, is dat moment met anderen om te bezinnen, je hoop te voeden, je zorg te delen en aangeraakt worden door een onverwacht moment met God zo helend en dragend. Zielzorg zou je het kunnen noemen. Schuilen bij de Eeuwige. Je optrekken aan en met anderen. In onze weg naar Pasen misschien we juist zo mooi om dat met elkaar in te vullen.
Komende zondag gaat het over de graankorrel die sterven moet om zo veel vruchten voort te brengen. Er wordt in de tekst gezegd: wie zijn leven loslaat, behoudt het voor het eeuwige leven. Ik vind dat een hele lastige tekst, juist nu ik mijzelf in een periode bevindt met veel loslaten en verlies. Ben al lang blij dat er zaken zijn waar ik me aan kan vastklampen. Maar het zou natuurlijk zo maar kunnen dat het anders bedoeld wordt. We gaan het ontdekken zondag, met elkaar. Zie je zondag! Let je er wel op dat de klok een uurtje verschuift!
