Er zijn van die momenten dat ik me in ene heel hoopvol voel. Bijvoorbeeld toen de uitslag van de verkiezingen in Brazilie gemeld werd en dat zoontje Bolsonaro gelukkig verslagen is. Maar ja, Lula is ook 80… tegelijk, onder hem is de ontbossing voor een heel groot deel tegengegaan en is hij van plan dit helemaal te beëindigen. De longen van de wereld… gered? Misschien? Hoopvol… beetje…
Spannende verkiezingen in Israel… uitslag is nog niet definitief. En het voelt als een kiezen tussen twee kwaden, maar er zit wel een klein deukje in de steun voor Netanyahu. Beweging? Misschien? En de midterms zullen voor Trump hoogstwaarschijnlijk niet lekker eindigen. Hoopvol? Sprankje? Beweging? Het zijn maar flitsjes die ik dan voel, kleine belletjes gevuld met hoop dat er misschien toch ergens een beweging begint om alles te keren.
Ondertussen is de schade groot, het leed bijna niet te overzien en zal het nog heel lang duren voordat de grote dreiging echt afgewend is. En wie weet wat of wie er dan weer opstaat. Tegen deze achtergrond verkennen wij de volgende bede van Het Onze Vader: Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaars vergeven.
Op het eerste gezicht misschien een makkelijke uitspraak: tuurlijk, God vergeeft wel, dus ach ja… oké, vergeven en vergeten, zand erover, en door. Maar u voelt hem al: zo eenvoudig is dat allemaal niet. En zeker niet als we de bede in het geheel van het Onze Vader verstaan: wij zullen echt aan de bak moeten, zoveel is wel duidelijk inmiddels.
Nu is vergeving een onderwerp waar boekenkasten vol over geschreven zijn. Dat geeft maar aan hoe existentieel dit begrip is, van levensbelang. Ik pretendeer niet dat ik in de viering alle complexiteit van deze bede kan bespreken. Schulden alleen al is een beladen begrip. Gaat het over morele schuld of economische schuld, of misschien wel beiden? Het staat immers niet voor niets na “geef ons heden ons dagelijks brood”.
En zeventigmaalzeven keer vergeven, daar zit dus geen einde aan… dat betekent wellicht dat het altijd een work in progress is? Dat het meer is dan een moment in de tijd? En wat te denken over het onvergefelijke… Wat God vergeven kan, kan ik misschien helemaal niet vergeven…
Kortom: veel te bespreken.
Er zou ook een maaltijdviering zijn. Aangezien we deze afgelopen maand ook al gedaan hebben en er in december ook een staat en vanwege alle activiteiten rondom en in de Kamers, hebben we besloten deze even over te slaan.
Ik hoop u te zien dit weekend, gelegenheid genoeg: in het winkelcentrum aan de kraam van ‘Ik mis je” of in de Kamers bij de boekenkramen! En anders wel op deze bijzondere 1 november, Allerzielen, in de viering op zondag.
Groet Rolinka