Afgelopen week heb ik zitten wachten op een pakketje van de DHL. Zo’n pakketje waar je thuis voor moet zijn. En het leveringsmoment valt dan tussen 10 en 18 uur. Dat wordt m natuurlijk niet. Maar… ik dacht… wellicht komen ze voor 12 uur. Of net na 17 uur. Dat kan. Maar nee hoor, elke keer, precies als ik weg was, voor even of iets langer, precies dán stonden ze voor de deur. Dus ik dacht heel slim te zijn en plakte de laatste keer een briefje op de deur met een boodschap voor de bezorger. “Wil je me even bellen, want waarschijnlijk ben ik dicht in de buurt”. Nooit gebeld natuurlijk. En jawel hoor, ik rijd mijn oprit op, en ik zie die bus zo wegrijden.
Dus vandaag, de laatste kans, ik heb nu afgesproken dat ze tussen 17.30 en 20.30 komen. Dan ben ik op zeker thuis. Denk ik. Hoop ik. En ik wacht al zo lang op dat best kostbare pakketje.
Of lang…lang… nu inmiddels toch wel een week. “Je had het beter op kunnen halen”, zo sprak iemand, “dat doe ik wel als het om een laptop gaat”. Ja… hij had wel gelijk. Maar gemak dient de mens, dácht ik.
Wachten. Wachten op iets kostbaars en het dan steeds net mislopen. Wachten en ondertussen actie ondernemen, om er echt voor te zorgen dat de bezorging gaat lukken. Ook zoiets. Wachten.
Dat is advent. Wachten op iets kostbaars. En tegelijk ook proberen er van alles aan te doen, dat de bezorging kan plaatsvinden. Maar het kan natuurlijk zijn, dat je net het verkeerde doet. Dat je teveel denkt vanuit de ontvanger dan vanuit de bezorger. Je moet er gewoon zijn. That’s it. Je moet er zijn om te kunnen ontvangen. Want wat er bezorgd wordt is te kostbaar om zomaar aan de straat te zetten.
En dan is de vraag: wat is het dan waar we opwachten? Welke ‘levering’ is onderweg? En kunnen we het ook echt ontvangen? Of duiken we liever weg achter allemaal door onszelf bedachte manieren om de ontvangst wat te kunnen controleren?
Johannes heeft een duidelijke boodschap voor de mensen. Maar om deze te ontvangen, moeten ze er wel zijn. En ook, zorgen dat zij er klaar voor zijn om deze te ontvangen. Dat vraagt nogal wat. Dat is ongemakkelijk en komt nooit helemaal uit. Het spant erom of het dus goed gaat komen.
Het is derde advent. Zijn we er al? Zijn we thuis? Kunnen we onze handen en harten openen voor een geschenk van Godswege? En wat betekent het dan eigenlijk? Wat hebben we er aan? En waarom zouden we het ontvangen.
Allemaal vragen waar we komende zondag bij stil zullen staan. Die derde advent.
De vierde advent zal er een ochtendgebed zijn, want ‘s middags is er de kerstmusical. Koop je kaarten snel nog, want het gaat hard!
En vergeet ook niet alvast een kaartje te kopen voor die geweldige middag 18 januari met Paul van Geest. Als er íemand mooi kan vertellen over Augustinus en het actueel kan maken, is hij het wel. Dat wil je echt niet missen. Meer info voor beide events op de website!
Tot zondag!
Rolinka