“Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaars vergeven.” We zeggen het zo casual, zegt Rolinka — soms struikel je wat over de woorden. Maar er zijn mensen die elke keer vastlopen op juist deze beden. Omdat het te zwaar voelt, te groot, te onhaalbaar. In de viering van zondag reisde de gemeente mee met Sinan Can, een Nederlander van Turkse komaf, die de laatste overlevende van de Armeense genocide opzoekt. En dan klinken die woorden — “ik vergeef” — en de bevrijding is zo voelbaar in die omhelzing dat je er stil van wordt. Rolinka tekende het scherp: er is een wereld van verschil tussen niet wíllen vergeven en niet kúnnen vergeven. Vergeving begint soms met niets anders dan dat aarzelende gebed — help mij. Durf jij het aan om daar eens bij stil te staan? “Het verleden hoeft niet het laatste woord te hebben”, geeft Rolinka mee.
Bijbel bij deze viering: Matteüs 6 (het Onze Vader) en Matteüs 18 (de gelijkenis van de onbarmhartige dienaar).
Muziek en video uit deze viering: De dienst opende met een fragment over Sinan Can die de laatste overlevende van de Armeense genocide bezoekt en hem vraagt om vergeving — een indringend en onvergetelijk moment. Als slotlied klonk Een oceaan, een Nederlandse popsong over schuld, genade en verder durven gaan — precies het thema van deze zondag, en bepaald niet wat je verwacht in een kerkdienst. Eerder in de viering klonk ook Coldplay – We Pray (Little Simz Version), als gebed in muziek.
De kinderen werkten zelf ook mee aan het thema: ze schreven de bede op en plakten hem voorin de kerkzaal — en legden aan Rolinka uit dat vergeven een muur niet wegneemt, maar er wel een gat in maakt zodat je samen verder kunt. Niet slechte theologie voor een zondagochtend.
Zien we je aanstaande zondag om 10.00 uur in Theater De Kamers? Rolinka Klein Kranenburg gaat dan voor.
