“Niet dat ik God met mijn woorden verander. Maar doordat ik mezelf met alles wat er in mijn leven aan God toevertrouw — ja, en dan is er iets van God dat met me mee gaat. Vrede.” Zo vatte Rolinka het hart van deze viering samen: bidden is niet smeekbeden opstapelen of God bijpraten over wat er al is. Het is je verhaal neerleggen — je angst, je verlangen, je boosheid, je dankbaarheid — zonder omhaal van woorden, zoals Jezus in de Bergrede al zei. Paulus voegt er in zijn brief aan de Filippenzen iets opmerkelijks aan toe: die vrede die alle verstand te boven gaat, is er ook terwijl de vragen er nog zijn. Terwijl iemand nog steeds ziek is. Terwijl de wereld nog steeds niet is zoals je zou willen. Misschien herken jij dat gevoel — of ben je er juist naar op zoek. Rolinka sloot af met de vraag waar ze de komende maanden mee aan de slag gaat: wat bidden we eigenlijk als we het Onze Vader zeggen?
Bijbel bij deze viering: Psalm 131
Muziek en video uit deze viering: Na de overweging klonk een bijzonder muzikaal gebed: Bach’s Jesu, Joy of Man’s Desiring — instrumentaal, tijdloos en bijna meditief. Rolinka noemde het zelf: muziek is één groot gebed. Bekijk het fragment dat na de overweging werd getoond via deze link. En direct na de zegen was er nog een derde moment dat de toon van deze ochtend perfect afsloot — bekijk het hier.
De overdenking start rond minuut [??:??]. Kijk de hele viering terug.
Deze viering was meteen de aftrap van een nieuwe reeks: de komende maanden neemt Rolinka het Onze Vader woord voor woord onder de loep. Volgende zondag is Regina te gast als voorganger.
Zien we je aanstaande zondag om 10.00 uur in Theater De Kamers? Regina leidt dan de viering.
