Komende zondag is het Palmpasen. We juichen en klappen en schreeuwen: Hosanna! Daar komt de koning! Hij zal ons redden van…
Ja van wat? Ik kan wel wat bedenken op dit moment. De onrust en onzekerheid, het geweld wereldwijd, machthebbers die elkaar in de greep hebben en houden en onschuldige mensen die daaronder lijden. Overal. Op zoveel plekken. We hoeven niet eens meer ver te kijken. Hosanna! Daar komt ie aan! Eindelijk!
Ja zo zou ik er ook bij staan, want bij mij staat het water ook aan de lippen. Als hij het is, oh wat zou ik dan ook graag willen dat hij het ging doen. Dat hij met een knip van de vingers Trump uit zijn stoel schiet in het Oval Office, dat mensen in Gaza eindelijk weer rustig slapen kunnen, dat Oekraïense soldaten naar huis kunnen, dat…dat …dat… Ja hij gaat dat doen, want alles wijst erop dat hij degene is die we nodig hebben. Zo iemand hebben we nodig. En ik stoot iemand aan die naast me staat en net als ik een glimp probeer op te vangen van die zwijgende man op die ezel. Het ontgaat me uiteraard volkomen, dat hij zwijgt, dat hij niet triomfantelijk uit zijn ogen kijkt, ik zie wat ik wíl zien. Want alles wat ik denk dat er nodig is, projecteer ik op hem…
Hosanna! Ik schreeuw gewoon nog harder, zo hard dat ik dat knagende gevoel in mij overstem. Want ergens klopt er iets niet. Alleen wat? Wat klopt er niet?
Hosanna!! Eindelijk… eindelijk.
Zo beginnen we de stille week. En we beleven al die emoties met elkaar, we gaan overal doorheen. Alle twijfel, wanhoop, boosheid, frustratie en hoop en troost…herkenning, erkenning.. alles komt voorbij. Een intense week, dat is het elk jaar weer. En ik vind het prachtig om te zien hoe we met zoveel samen dit beleven.
Daarover gesproken, dat samen, afgelopen week zaten we bij elkaar als wijkraad en constateerden we pijnlijk dat zowel de hoeveelheid abonnementen als de hoogte van het abonnementsgeld best wat tegenvallen. Terwijl er meer mensen in de Veenkerk komen en betrokken zijn, dat dat er abonnementen zijn. Daar is ergens iets niet okay. En we willen hier graag toch wat aan doen. Heeft het te maken met het gegeven dat ik als dominee minder beschikbaar ben? Of dat we denken dat we er zijn? Of de dreigende economische crisis? Of gewoon vergeten?
Ook de nieuwsbrief wordt minder goed gelezen. De vacatures die er in staan, evenals andere oproepjes, worden niet beantwoord. Misschien is de nieuwsbrief te lang? Of worden we overvraagd? Of… nou ja… we gaan dit na de Pasen opnieuw goed adresseren.
Eerst maar eens vieren en gedenken, deze komende week… de verhalen horen, hét verhaal horen waarom en waartoe wij geroepen zijn om kerk te zijn. Wat onze basis is, onze grond waarop we staan. Ik hoop u en jullie te zien onderweg. Kom alsjeblieft, elke viering gaat door waar de vorige gestopt is, het is een lange doorgaande lijn. Tot het feest is… eindelijk… feest!
Zie je komende week!
Rolinka