Laten we dromen zaaien,
in de ogen van de aarde,
rozen planten in de woestijn
van haat. Er zijn te veel
vragen die we niet meer
durven stellen, te veel distels
in de woorden die ons dragen.
In zoveel ogen woont verdriet,
in handen een oud verlangen.
Laat de hoop niet sterven
in de wind die van wanhoop
treurt om het krimpen van het licht
dat langzaam verkleurt.
Laten we dansen op de regenboog
en dromen zaaien
in het oog van het leven.
Els van Stalborch
Deze woorden van dichteres Els van Stalborch raken me. Elk woord is raak, het gevoel, het verlangen dat klinkt uit haar woorden herken ik. Een oproep, een uitnodiging om het niet op te geven, met de wereld en met elkaar. Na de donderende woorden van Amos klinken deze woorden zacht en troostrijk. En die hebben we ook nodig, een perspectief in een gedeeld verlangen. Profeten, modern en oud, hebben taal waar onze woorden stilvallen. Durven te zeggen wat niemand meer hardop durft te denken. En soms is dat briesend, vanuit zo’n diep gevoel van urgentie. En diezelfde urgentie kan ook op deze manier klinken…
Nog een oude profeet rest ons. Ik heb gekozen voor Haggai. De allerkleinste…als het gaat om omvang van het boekje. Een oude profeet, een oude man, die met weemoed ziet dat de ruimte voor God steeds kleiner wordt. Dat kan anders. Dat moet anders. Dat was ooit anders…
Na deze laatste bijbelse profeet, hebben we wellicht een beetje een idee wat een profeet kan zijn en/of doen, om ons aan te moedigen, op te ruien, richting te wijzen en te inspireren. Vanaf startzondag richten we ons op mensen die in onze tijd deze plek hebben ingenomen. Desmond Tutu zal, zoals aangekondigd, de eerste zijn. Tegelijk wil ik jullie ook vragen om na te denken over mensen, die veel minder bekend zijn. Mensen die geen groot podium hebben, maar wel een groot hart voor gerechtigheid, een wijze ziel uitstralen. Zoals die achterbuurvrouw, die met veel liefde en geduld pleegkinderen opneemt in haar toch al drukke gezin. Of die schooljuf die altijd, altijd oog houdt voor de kwetsbare kinderen en er alles aan doet om hen tot hun recht te laten komen. Mensen in je directe omgeving dus. Die kleine mens die met daden van wijsheid, van liefde, van doorzettingsvermogen, van diep en oprecht geloof, God zichtbaar maken, zelfs zonder dat zo benoemen. Ik ben nog wat aan het nadenken over de vorm van de vieringen rondom onze moderne profeten, maar het lijkt me goed om ook die mens een plek te geven.
Het seizoen wordt inmiddels al aardig opgestart. Data voor kringen, bijeenkomsten, events, noem het maar, worden vastgelegd. De wijkraad is alweer samengekomen, er is vooruit gekeken naar een nieuw seizoen. Hoopvol en met veel enthousiasme pakken we de draad weer op. Mooi om die beweging van geloof, hoop en liefde, van zoeken en zin, met elkaar weer vorm te kunnen geven.
Welkom zondag!
