Het is nog twee weken, of, nee, als u dit leest nog een week en drie dagen ( voor mij dan). De scholen en meesters/juffen/docenten halen hun allerlaatste energie nog ergens vandaan om die laatste schoolweek de moeite waard te laten zijn. Ondertussen wordt er geen nieuwe informatie meer ingepompt. De groep 8-ters zijn volgens mij al vrij? Middelbare scholen ook al bijna. Hoe dan ook, alles loopt wat op z’n eind zo naar de zomervakantie toe.
Ondanks dat ikzelf al wel een weekje vakantie heb gehad in juni, merk ik toch dat de koek bijna op is. En ik zal echt de enige niet zijn. En ik denk dan ook steeds aan ouders van nog relatief jonge kinderen, voor wie vakantie nu niet meteen betekent ‘rust’. Want dan zijn ze thuis. Voor anderen betekent deze tijd nog ‘deadlines halen’, of extra werk, want collega’s zijn al met vakantie. En weer anderen vrezen de warmte en de leegte van alles dat tot stilstand komt. Ook de Veenkerk zal even op ‘stil’ komen te staan na 19 juli. Gelukkig hebben we die vier weken mooi overbrugd door samen te werken met de Inham en het Brandpunt en bieden we die zondagen gezamenlijke vieringen aan (in het Brandpunt en de Inham, zie hiervoor Vierklank en onze agenda).
Voor we zover zijn, komen we nog twee zondagen bij elkaar: komende zondag om de groep 8-ers uit te zwaaien en welkom te heten bij de tieners en op 19 juli om elkaar uit te zwaaien.
Komende zondag lezen we een relatief onbekend verhaal; opnieuw wordt er water overgestoken op weg naar onbekend land, het beloofde land zelfs. Deze keer onder leiding van Jozua, de opvolger van Mozes. Een verhaal wat we onze overstappers mee kunnen geven bij hun oversteek naar nieuw en onbekend terrein. En tegelijk ook voor onszelf, als inspiratie voor ons om te navigeren door ons eigen leven heen, met alles wat zich daarin afspeelt aan intense emoties. Ik zie je zondag!
