Afgelopen week hoorden we het verhaal van een mopperend volk in de woestijn. We hoorden over het ‘ervoor’ en ‘erna’ in het verhaal van Israel in het bijbelboek Exodus. Voor de doortocht, na de doortocht. En dat dat onderscheid vraagt om een verandering in levenshouding. Leren durven vertrouwen op Gods aanwezigheid in ons. Dat we daar de moed krijgen om onze eigen weg te gaan richting Leven in Overvloed. Het beeld van de opgeheven armen van Mozes was hiervoor tekenend. Onze kracht komt van God (simpel gezegd). Napratend over de viering deelde een van jullie een heel pakkend beeld met me naar aanleiding van Mozes’ opgeheven armen en dat wil ik je niet onthouden. Hij vertelde me dat die uitgestrekte armen naar de hemel van Mozes hem deed denken aan die ijzeren armen van een trein waarmee de trein contact maakt met de bovenleiding. Dat heet een pantograaf. Via de koolstrip bovenop wordt stroom afgenomen, waarmee de trein zijn motoren voedt. Wanneer er geen contact is, dan kan de trein niet rijden, althans, niet lang meer. Nog een klein stukje op rest-energie, maar het houdt snel op. Deze metafoor trof me bijzonder, want dat was precies wat ik probeerde uit te leggen. In verbinding levend met God is voedend voor jou als mens onderweg. Het is wel zo’n mooi gevonden beeldspraak, dat ik bijna baalde dat ik het zelf niet had bedacht. Dus bij deze: je weet wie je bent: dankjewel!
Komende zondag gaan we iets heel anders zien en horen. Geen bijbels beeld, alhoewel… de boodschap van het evangelie spat er vanaf: hoe kunnen wij nieuwkomers in Nederland, en dan in het bijzonder Amersfoort helpen om hun weg te vinden in Nederland? Hoe gaat dat hier? Wat is er voor nodig? En vooral: hoe groot is het verschil dat je kunt maken voor iemand die huis en haard heeft achtergelaten en hier een nieuw bestaan probeert op te bouwen. Annemieke van Raalten heeft in samenwerking met een aantal anderen een mooie documentaire gemaakt van een half uur die laat zien hoe dat hier gaat. Ontroerend en inspirerend. We kunnen heel lang nadenken over onze eigen weg naar Pasen, naar Nieuw Leven, maar deze documentaire maakt het heel concreet. Hoe verbinden met een ander, wellicht met hulp van De Ander, voor beide partners verrijkend is. Deze docu gaan we met elkaar bekijken en daarna zal het gesprek als vanzelf wel komen, maar er is wel wat ondersteuning bij natuurlijk. Absoluut iets wat je niet mag missen, alleen ik zal het wel missen… Ik heb de docu al gezien in zn geheel, maar dat is niet de reden. Mn zusje en ik hebben dit weekend ons jaarlijkse weekendje weg gepland. Ook verbindend en verrijkend, kan ik wel zeggen. En voor mij een oplader voor mijn laatste sprint naar de volle weken richting Pasen.
Ik wens jullie een mooie zondag toe.
Hartelijks
Rolinka