Terwijl ik dit typ, schijnt de zon volop in mijn tuin en hoor ik een heel orkest aan vogels hun beste lied zingen. Het is wonderlijk hoeveel dat doet met de geest, zal ik maar zeggen. Er lijkt een luikje te openen waar de hoop zich langzaam naar binnen werkt. Ondanks de onrust in de wereld, ondanks de onzekerheid in mijn eigen situatie, ondanks het verdriet om dierbare geliefden die sterven. Hoop… Leven…. het lijkt in eens weer aan kracht te winnen. Ik voed mij eraan.
Komende zondag staan we hierbij stil met elkaar. We beginnen in die tuin waar Genesis ons over vertelt. Het is zo goed begonnen: “God zag dat het goed was”. We gaan samen op met het project uit Bible Basics, vandaar deze lezing. Om te horen hoe het, hoe wij bedoeld zijn, is wellicht helemaal geen overbodige boodschap met alles wat er nu speelt om en in ons. En dat we met dat beeld in ons hart de reis naar Pasen maken. Onderweg naar Pasen zien en horen we ook waar t goed mis is en wordt ons een spiegel voorgehouden. Hoe kunnen we ons staande houden in deze tijd, hoe houden we zogezegd ‘onze ogen op de bal’, zonder ons te onttrekken aan onze plek in deze wereld en ten opzichte van de mens die met ons leeft?
Ik zie er erg naar uit om met jullie samen op te trekken naar dat intense feest van Pasen.
Aan het begin van onze weg naar Pasen delen we ook brood en wijn, voeding voor onderweg en als reminder hoe Jezus zichzelf gedeeld heeft met ons allemaal om ons zo de hemel te schenken.
Ik hoop u/jullie te zien komende zondag.
Groet Rolinka