Van de week ben ik met een vriendin naar de film ‘Wen dr maar an’ geweest: een film gebaseerd op het boek van Maike Meijer, die er ook de hoofdrol in speelt. Behalve dat ik me echt kapot gelachen heb, merkte ik ook op hoe veel belangstelling er was en is voor juist deze film. En volgens mij heeft dat alles te maken met het onderwerp, namelijk ‘de overgang’. Nu is dit nog steeds iets waar je niet ‘zomaar’ over praat, terwijl zo’n 50% van de wereldbevolking hiermee te maken krijgt. Ondergetekende ook.
De overgang markeert een periode in een vrouwenleven, waarin zo’n beetje alles op z’n kop komt te staan, puur en alleen door het afnemen van hormonen. Een lichaam dat er in eerste instantie op ingericht is om leven voort te brengen, transformeert langzaam naar een levend lijf in en voor zichzelf. Het is een periode van afscheid nemen van vanzelfsprekendheden, zoals eisprongen en menstruatieklachten, maar ook, misschien wel meer van energie, souplesse, doorslapen, gladde huid en weelderig haar, snelle spieropbouw en herstel met sporten… en wat te denken van emotionele stabiliteit, veerkracht en draagkracht. Al dat verdwijnt niet, maar wordt wel echt anders. Het éen wordt krachtiger, het ander wordt minder belangrijk. En ik vertel dit nu, omdat ik zelf deze fase ook een hele boeiende fase vind. Ik ben me bewust van al die veranderingen in mijn lijf en mijn gemoed en ik vang de nare bijverschijnselen en kwalen op met pleisters en pillen. Ondertussen probeer ik bewuster te leven, met aandacht en zorg voor mezelf en mijn grenzen en met mezelf met mildheid tegemoet te treden. Had ik dat maar eerder gedaan. Ik heb namelijk nu echt het idee: the best is yet to come!
Dus, deze keer, als stukkie van mij, aan al die vrouwen die dit herkennen en hiermee te dealen hebben: al die vrouwen die ondanks slapeloze nachten toch op tijd op hun werk verschijnen. Al die vrouwen die alsnog iets weten te maken van huis en thuis. Al die vrouwen die denken: loop naar de pomp, ik vertrek. Al die vrouwen, die dat dan toch niet doen. Al die vrouwen die met enige argwaan voor de spiegel staan en zichzelf doen geloven dat het wel meevalt en al die vrouwen die de armen om zichzelf heen slaan in pure zelfliefde. Al die vrouwen die tegen de tranen vechten, en al die vrouwen die geen idee hebben waar die tranen gebleven zijn. Al die vrouwen, die de hele dag zoeken naar sleutels en de kluts, want die ben je voortdurend kwijt. Al die vrouwen die ‘s nachts zwetend wakker worden nooit meer in slaap komen. Al die vrouwen… ik zie jou! En je doet ‘t geweldig. Zo!
En al die mannen, die hiernaar kijken: heb respect en doe lief. Want dit is pure levenskracht.
Mocht je meer willen weten over deze boeiende periode en hoe je daar op een gezonde manier mee kunt dealen, check dan eens: https://www.mobalance.nl
Komende zondag zal Jos van Oord voorgaan, fijn dat hij al die jaren nog steeds verbonden is met ons als Veenkerk. Het voelt vertrouwd om hem in de Kamers te zien. Ikzelf ben een weekendje op Vlieland met familie. Ook fijn.
Mooie zondag
Met groet
Rolinka